Zonnebril

Geschreven door Caroline Göttgens woensdag, 07 april 2010 11:02

Columns

Duurzaamheid is zo’n modewoord geworden dat  menigeen met de ogen doet rollen als het weer eens valt.  Het is heel leuk, al die keurmerken, cradle-to-cradle bureaustoelen en hybride auto’s, maar ook gewoon een makkelijke verkooptechniek.  Het geeft ook een fijn gevoel, zo’n ecolabeltje ergens op. Met een geruster hart koop ik dan wasmiddel of een auto. ‘Maar zolang er nog steeds zoveel geproduceerd wordt, is het nog steeds niet duurzaam’ merkte iemand eens op. Slik. Dat is eigenlijk wel waar.

Zo zijn wij momenteel bezig met ons nieuwe huis. Voor mijn vriend een reden om  -gehuld in overall en gordel met tools- als een soort kruising tussen de hulk en bob de bouwer aan de slag te gaan met de noodzakelijke verbouwingen. Ik droom vooral  van de inrichting erna:  een keuken met oven – eindelijk!-, houten vloeren en, het belangrijkst: een nieuwe badkamer met  inloopdouche, bad en wasmeubel met schone waskom en opbergplek voor spullen, en een verwarming voor de handdoeken. Dit  als compensatie van de morsige wasgelegenheden tot nu toe: een studentenwasplaats waar ik alleen maar met slippers naar binnen durfde, of onze huidige veel te kleine ruimte waar om de een of andere reden vreemde kleine beestjes altijd toegang hebben (ook na schoonmaak) en waar het in de winter steevast vriest.  Zo’n cleane ruimte, hoe heerlijk zou dat zijn! Eigenlijk niet duurzaam dus, zei mijn vriend. Want die nieuwe badkamer, die moet ook weer gemaakt in een fabriek. Grrr. Daar heeft hij een punt.  “Maar ik wil niet in een bad waar mensen dertig jaar in hebben liggen weken,” mopper ik. Mijn ouders, die hebben nu, na 35 jaar, hun badkamer óók voor het eerst vernieuwd. Eigenlijk zijn zij, met name mijn vader, het toppunt van duurzaamheid. Zij hebben in de loop van hun grote-mensenleven met eigen meubels en hypotheek, alleen het bankstel twee keer vernieuwd, en dan alleen omdat er hopeloze slijtage optrad. De rest van het meubilair nog nooit.  Wij kregen pas een videorecorder toen de dvd-speler onderweg was en  de tv werd pas vervangen toen hij, staande op een soort wieltjescontstructie met poten, vervaarlijk begon over te hellen. Nog een paar jaar heb ik hem als eerste tv op mijn studentenkamer gehad, inclusief afstandbediening ter grootte van een baksteen, leidend tot verbaasde uitroepen van vrienden over dit bijzondere museumstuk.

Onlangs vroeg mijn moeder of ik de eetkamertafel misschien wilde hebben. Het metalen gevaarte, eigenlijk voor de tuin, moest plaats maken, want ze wilden een echte, nieuwe eettafel. “Nee, jíj wil een nieuwe eettafel,” corrigeerde mijn vader knorrig.  Voor hem was de oude nog prima. Maar ja. Mijn vader is het type dat zijn eerste zonnebril  net zo lang droeg totdat dit model weer opnieuw in de mode kwam. (dertig jaar, zonder erop te gaan zitten! Hoe doet hij dat? Hoe?) Ook gebruikt hij nog steeds bepaald keukengerei uit zijn studententijd, zoals een antiek melkpannetje, en heeft hij het ook jarenlang volgehouden  dezelfde zwembroek met jaren zeventig motief (uit de jaren zeventig) op vakantie te dragen.  Maar bij die tafel duldde mijn moeder geen tegenspraak. Daarbij  moet gezegd dat iedereen over de ijzeren krullende poten van dat ding struikelt, ik geef haar geen ongelijk.

Hoewel ik op meubel- en modegebied altijd meer zoals mijn moeder ben geweest, ben ik toch blij dat mijn ouders me (wellicht onbewust) iets heel belangrijks hebben bijgebracht: namelijk een absolute desinteresse in elektronische apparatuur, en daarmee niet de neiging allerlei nieuwe snufjes te willen  én dat je sommige dingen gewoon niet zo snel hoeft te vervangen omdat het oude nog prima is. Ook bij het uitmesten van de kasten, vlak voor de verhuizing stel ik pijnlijk vast dat ik echt eens moet ophouden steeds nieuwe kleren te willen, want ik heb er echt veel en bovendien lijken die precies op wat er nu ook nog in de winkels hangt. Eigenlijk. Dus die nieuwe badkamer komt er (ook omdat  we niet in bad willen naast een enge ouderwetse gasboiler), maar ik besef hoe moeilijk het soms is je niet gek te laten maken, over wat je moet willen om je garderobe/nieuwe huis/babykamer/ mobiele telefoon ‘up to date’ te houden, en hoe niet- eco friendly dát wel niet is. Maar ik doe mijn best, en denk aan mijn vader en zijn zonnebril.